Peters Beautiful Blog

Ik weet het: motor rijden is leuk, maar om dat nou tot in je dood te blijven doen…

Effe genieten van een niet slecht goed erg goed coverbandje van The Beatles…

The Fab Faux – Abbey Road Side 2 (mostly) from The Fab Faux on Vimeo.

De kogel is door de kerk. De brieven zijn verstuurd. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb me uitgeschreven bij de RK-kerk. Aanleiding hiervoor, nee de druppel die de emmer deed overlopen is het bericht “Aegon dekt claims misbruik kerk tot 1 miljoen” (bron RNW). Zijn ze nou helemaal van de heilige stoel gerukt. (Ja, ik ben kwaad!)

Waar kwaad geschied is, getuigt het van moed om het boetekleed aan te trekken. Tot nu toe gebeurt dat maar gedeeltelijk, en daar stoor ik me aan. “Het moet eerst bewezen worden”, en “mensen kunnen er overheen groeien”, zijn uitspraken die niet passen bij een organisatie die door haar regels en management mede oorzaak is van het misbruik van aan haar zorg toevertrouwde kinderen.

En als dan duidelijk wordt dat het misbruik door priesters door de R.K.-kerk als een soort gecalculeerd risico wordt gezien en de genoegdoening van slachtoffers wordt betaald vanuit de WA-verzekering, dan haak ik af.

Ik begrijp goed dat er juridische uitspraken(bron NRC) zijn die het handelen van zowel de verzekeringsmaatschappij als de RK-kerk mogelijk maken. Maar als de mogelijkheden er zijn, hoeft men er nog geen gebruik van te maken. Durf de hand in eigen boezem te steken.

Op internet is een stappenplan te vinden voor het jezelf uitschrijven bij een kerk. Ik heb daar deze week gebruik van gemaakt.

Ik ben niet ongelovig, maar ik kan de R.K.-kerk niet meer als voorbeeld volgen.

Ik ben afgelopen zondag naar de grootste boekenmarkt van Europa geweest. En ja, het was leuk. De sfeer alleen al. Tenminste, ‘s ochtends. Toen liepen er legio boekensnuffellende mensen rond: geconcentreerd kijkend naar al dat lekkers. Soms eraan ruikend, voelend. En ik geloof dat ik zelfs iemand aan een ‘eerste druk’ van Annie M.G. Schmidt zag likken.
En ik deed mee. Ik liet het snuffelen, voelen en likken achterwege, maar mijn ogen zochten wel kraam na kraam af naar die ene uitgever van oude Engelse pockets, dat opmerkelijke boek over Van Gogh of net díe aanvulling op mijn Beatles-collectie.
En ik vond ze. Van elk een paar. Gelukkig vond ik ze niet meteen, want niets zo zwaar als papier! (‘s Avonds waren mijn armen zo’n tien centimeter langer…!)”

Maar even terug naar die andere bezoekers van de Deventer boekenmarkt. Want als verzamelaars onder elkaar is het allemaal heel gezellig, gemoedelijk en sociaal. Maar na de middag kwamen die andere mensen. De mensen die niet voor de boeken kwamen. De mensen die niet echt op zoek waren. Nee, die mensen kwamen om ‘gezien te worden’. Die kwamen om ‘er deel van uit te maken’. Die kwamen met kennissen, want “het is toch altijd zo gezellig op de jaarlijkse boekenmarkt” in hun stad. Of die kwamen met het hele gezin inclusief de buggies, want “de kinderen moet ook een portie cultuur bijgebracht worden”.
Ja, er waren vast wel 130.000 mensen, maar ik vraag me serieus af hoeveel er echt voor de boeken kwamen. Dat waren er heel wat minder. En dat die anderen er ook waren, dat verhoogt alleen maar de vreugde en de gezelligheid. Echter (ja, je voelt ‘m al komen), ze lopen wel verschrikkelijk in de weg! Met hun vrienden voor een kraam staan delibreren over een boek dat ze thuis ook in de kast hebben staan en dus toch niet van plan zijn om te kopen. Of de buggie midden in het pad parkeren om dochterlief dat ene boek van Harry Mulisch te laten zien dat ze toch niet wil hebben.

Ach, het hoort er allemaal bij. Maar ik kijk dan toch liever naar die dikke, pijprokende man die met zijn A-4tjes in de hand op zoek is naar die laatste twee exemplaren uit de serie die hij nog nodig heeft om weer een verzameling te completeren. Of die oude vrouw die voor een kennis in het buitenland op zoek is naar nog vijf boeken uit een serie van tien, maar dan wel in die ene aparte uitgave, en niet in de bekende uitgave. Of naar die ene meid, met die net iets te korte zwarte hotpants en net iets te strak topje en met dat net iets te opvallend decolleté boven een strakke buik die een boodschappentas op wieltjes voorttrekt, op zoek naar thrillers van Stephen King. Zo in gedachten dat ze semi-onschuldig met haar cup DD tegen mijn arm streelt, even opkijkt en een mondhoek tegen me optilt om daarna weer verder te lopen. Ja, dat zie ik dan toch liever.
Net als die man, die met hoed en vrouw, lurkend aan een pijp, de kramen afsnuffelt. Heerlijk!

De thuisreis had nog een verrassing in petto. Ze stonden een paar honderd meter van de boekenmarkt. Wat uit de verte nog leek op een groepje mensen waarvan een jongen het bordje “ZWOLLE” omhoog hield, bleek al snel een drietal bevallige tienermeiden uit de Tjechische Repuliek. De rugzakken waren even zwaar als en een paar maten groter dan de meiden zelf. Drie van elk. In mijn kleine Corsaatje. Maar, waar een wil is, is een weg. En ik wilde wel…

Ja, opeens stond ik daar. Mijn nieuwe vriend Tom*2 had me feilloos naar de Overweg gestuurd. Hij had alleen niet gezegd welk gebouw, welke ingang en al helemaal niet welke kamer ik moest hebben.
Dus toch maar even gebeld.
Zij: “Ga je me nu ook bellen…?”

(We kenden elkaar alleen virtueel. Ik had haar in het begin wel eens op haar werk gebeld. Maar niet meer dan een keer of drie.)

Ik: “Uhm, ja, nee. Uhm, ik sta bij je voor de deur, maar weet niet welke ingang ik moet hebben…”

Ja, ik kon niet meer terug, maar realiseerde me ook dat ik iets deed waar ze niet helemaal weg van was. Ze hield niet van dit soort verrassingen. Ze had de boot al vijf jaar afgehouden, maar had zich afgelopen nieuwjaar een voornemen gemaakt: ze zou dit jaar Dolf eens gaan ontmoeten. En jawel, we hadden zowaar opeens een afspraak staan: de laatste dag van haar vakantie.

Maar ook kwamen vrij regelmatig de volgende opmerkingen terug: “Wel spannend, he!?” Of: “als het maar klikt.” Tja, daar kon ik even niet mee leven. Ik had dat namenlijk helemaal niet. En iets van dat vertrouwen wilde ik graag op haar overbrengen en wel ruim voor de afgesproken datum.

Dus moest ik haar overvallen. Ze had begin die week uitgebreid verteld dat ze de hele week alleen op het werk zou zijn: niemand in de buurt. Niemand om tegen te kletsen. Helemaal ‘Remy’. (Op zich was dat alleen al een opwindend idee. Maar da’s nou eenmaal mijn perverse gedachte…)

Op weg naar Breda kom je, als je het een beetje ruim bekijkt, langs Wijchen… Het zou dus vrijdag moeten gebeuren. En zo gezegd, zo gedaan. Klotsende oksels. Ja, ook ik. Maar niet omdat ik bang was wat ze van me dacht of omdat ik me afvroeg ‘of het wel zou klikken’. Nee, ik wist dat ze dus niet van dit soort verrassingen hield. En ik was bereid om onverrichterzake door te rijden, als ze er écht niet van gediend was. Maar dan was de kans wel groot dat ik iets kapot had gemaakt. En dat wilde ik niet.

Het ging goed: ik werd hartelijk begroet, mocht binnen komen, kreeg een bekertje water en heel wat blozende blikken. Het was haar aan te zien dat het opeens 10 graden warmer was geworden in het kantoor. Maar ja, wat wil je ook met zo’n stoere vent als ik tegenover je (PROEST…!).

Leuk je nu al even gezien te hebben, Bloem. Dank voor je ontvangst en vertrouwen. Over twee weken gaan we bescheiden vieren dat we elkaar alweer zo’n vijf jaar kennen…

SANTÉ